Historia Parafii i kościoła
O początkach Kobierna pisze Ksiądz profesor Józef Nowacki w książce: "Archidiecezja Poznańska w granicach historycznych i jej ustrój".
Autor zaznacza, że komes Piotr Prusinowski z rodu Starzów-Toporów otrzymał w roku 1288 (bądź 1289) od Przemysława II przywilej lokacyjny dla tej wsi, a także Tomnic i Prusinowa. Z lokacją wsi prawdopodobnie związane jest powstanie kościoła parafialnego p.w. św. Michała i Wojciecha jeszcze w XIII wieku. Tyle o początkach parafii.
Dalsze losy Kobierna potoczyły się następująco.
W roku 1292, a więc krótko po lokacji ma tu miejsce zjazd książąt, którego celem są zabiegi zmierzające do zjednoczenia rozbitej na dzielnice Polski. Potem Kobierno staje się wsią królewską, którą w roku 1338 król Kazimierz Wielki przekazuje Maćkowi Borkowicowi.
Wiadomo, że w roku 1520 dziedzicem Kobierna był Hieronim Rozdrażewski z Nowego Miasta.
Nie wiadomo kiedy dokładnie, kult św. Wojciecha zdominował św. Michała, choć ten ostatni nadal pozostał bo dokumenty wizytacyjne z dnia 25 października 1817 roku sporządzone przez ówczesnego proboszcza wspominają istnienie Bractwa Dusz Zmarłych p.w. św. Michała, powstałego w 1778 roku.
Wiadomo, że parafia w Kobiernie została erygowana na przełomie XIII i XIV wieku.
Według najstarszych protokołów wizytacyjnych, jak chociażby z 1650 roku, kościół w Kobiernie był pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła, drewniany ze ścianami pokrytymi malowidłami, drewnianą chrzcielnicą usytuowaną pośrodku świątyni, jednym konfesjonałem, ławkami dla wiernych, organami i amboną oraz dwoma ołtarzami.
Główny ołtarz ze stołem marmurowym, tabernakulum, rzeźbami i figurą Ukrzyżowanego, drugi w większym chórze ze stołem drewnianym, obrazem św. Michała Archanioła i figurą Ukrzyżowanego. Po wybudowaniu nowego kościoła w 1721 roku patronami świątyni zostali św. Michał Archanioł i św. Wojciech, biskup i męczennik.
W kościele tym od 1748 roku znajdowały się autentyczne relikwie męczenników: św. Fortunata Powabnego, św. Wiktora, św. Faustyna, św. Seweryna i św. Fulgencji. Z biegiem czasu kult św. Michała Archanioła została zdominowany przez kult św. Wojciecha. Prawdopodobnie fakt ten wiąże się z fundacją obecnego kościoła pod wezwaniem św. Wojciecha, zbudowanego w stylu neogotyckim, w latach 1881-1885.
Na miejscu, w których stał poprzedni, drewniany kościół, postawiono figurę Matki Bożej Niepokalanie Poczętej i utworzono mały park.
W Kobiernie istniało wiele świątyń, które zastępowane były kolejnymi nowymi budowlami kościelnymi jednak zachowała się wiekowa tradycja wyposażania kościołów w obrazy Matki Bożej Szkaplerznej.
Protokół wizytacyjny już w 1650 roku wymienia ołtarz z obrazem NMP na murowanej tablicy. Kolejny protokół z 1719 roku podaje, iż przy kościele stała kaplica Bractwa Szkaplerza Świętego, w której znajdował się wytworny ołtarz z obrazem Matki Bożej. Protokół z 1728 roku informuje, że w ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Szkaplerznej ubranej w srebrne sukienki.
Na nim umieszczono dwa srebrne anioły trzymające tabliczki z napisem "Bądź pozdrowiona Królowo Niebios." Podczas wizyty biskupiej w 1761 roku nazwany był on "łaskami słynącymi". Kolejny protokół z 1782 roku podaje, iż w kościele znajdował się ołtarz wewnątrz którego umieszczono obraz NMP pod nazwą Szkaplerznej przybrany srebrnymi koronami, srebrnymi szkaplerzami oraz trzema sznurami szlachetnych kamieni. Protokół z 1790 roku mówi, że w kościele był duży, piękny, niebiesko malowany i pozłacany ołtarz, a na nim obraz Matki Boskiej.
Kościół obecny, murowany, nietynkowany p.w. św. Wojciecha, zbudowany został w latach 1881 - 1885 w stylu neogotyckim.
Kościół ten jest trójnawowy z węższym i niższym prezbiterium od strony wschodniej, wieżą o spiczastym zwieńczeniu od strony zachodniej,
z dwoma zakrystiami i dwoma kruchtami. Dach został pokryty czerwoną dachówką, a wieża białą blach.
Fundatorem kościoła był ks. Karol Ludwik Seliger (1808 - 1868), proboszcz w latach 1838 - 1868. Zostawił on na budowę świątyni 2.775 talarów jako swoją prywatną ofiarę. Wykonawcą testamentu był ks. dr. Jazdeżweski ze Zdun. Podczas budowy wzorowano się na projektach kościołów
z Raciąża i Teslebergu. Ks. Seliger pochowany został na cmentarzu parafialnym (nagrobek z krzyżem cmentarnym).
Kamień węgielny pod nowy kościół został wmurowany 20 października 1881 roku. W kosztach dotyczących budowy partycypował patron, książę ówczesnego Księstwa Krotoszyńskiego z rodu Thurn und Taxis, oraz parafia, która korzystała z darowizny ks. Springera. Budowę kościoła nadzorował jego następca, ks. Leonard Springer (zm. 1895), proboszcz w latach 1868 - 1895. Ksiądz Springer pochowany został na przykościelnym cmentarzu. Wykończeniem wnętrza kościoła zajął się kolejny następca ks. Onufry Jaworski (zm. 1916), proboszcz w latach 1895 - 1916.
Ksiądz Jaworski pochowany został także na przykościelnym cmentarzu. Przez krótki czas proboszczem w latach 1916 - 1921 był ks. Kazimierz Pankowski, który założył w Krotoszynie Stowarzyszenie Kobiet Pracujących "Jedność". Celem stowarzyszenia było wychowywanie młodych dziewcząt w duchu narodowym i katolickim oraz uczenie szycia, haftu i innych umiejętności przydatnych w prowadzeniu gospodarstwa domowego.
Wyposażenie wnętrza kościoła utrzymane jest w stylu neogotyckim. Świątynia posiada ołtarz główny i dwa ołtarze boczne.Ołtarz główny p.w. Najświętszej Maryi Panny jest drewniany, polichromowany i złocony. Bardzo bogato zdobiony, z dużą ilością drewnianych wieżyczek. Wykonany został po 1883 roku.
Ołtarz o wysokości około 9 metrów jest architektoniczny, pięcioosiowy, ze smukłymi filarkamii osiach zwieńczonych rodzajem baldachimów ze strzelistymi, ażurowymi pinaklami, dekorowanymi kwiatonami. Ołtarz posiada pełnoplastyczne umieszczone pod baldachimami i zbliżone do naturalnej wielkości figury św. Wawrzyńca, św. Szczepana oraz w zwieńczeniu ołtarza patrona kościoła św. Wojciecha i dwie figury aniołów.
Ołtarze boczne są drewniane, polichromowane i złocone.
W centrum ołtarza prawego znajduje się namalowany na płótnie obraz św. Wojciecha w stroju biskupim, z pastorałem i wiosłem w ręku.
W ołtarzu umieszczono również figury św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem, św. Stanisława Kostki z Dzieciątkiem oraz św. Józefa
z Dzieciątkiem.
Przed tabernakulum ustawiono figurkę małego Pana Jezusa stojącego na kuli i trzymającego krzyż. Owa kula symbolizuje glob ziemski lub wszechświat. To wyraźny znak panowania Chrystusa nad światem odkupionym Jego męką oraz straszną śmiercią. Obok ołtarza umieszczono obraz Jezusa Miłosiernego. Namalowany został przez Adolfa Hyłę, autora znanego na świecie wizerunku Jezusa Miłosiernego z Łagiewnik. Obraz kobierski o wymiarach 92x65 cm. został zakupiony w 1950 roku. Ofiarował go parafianin Józef Walczak z Gorzupi, a z polecenia ówczesnego proboszcza ks. Reszelskiego został umieszczony przy bocznym ołtarzu.
W centrum ołtarza lewego znajduje się namalowany na płótnie obraz św. Michała Archanioła. Na górzystym tle widoczny jest św. Michał stojący w zbroi i depczący smoka. W ołtarzu umieszczono również figury św. Barbary i Św. Jadwigi Śląskiej. Przed tabernakulum ustawiono figurkę Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Obok ołtarza umieszczono obraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Święta ta przedstawiona została z naręczem róż. Nawiązuje to do jej mowy za życia, iż po śmierci spuści na ziemię deszcz najbardziej przez nią ukochanych kwiatów. Łaski otrzymane za pośrednictwem nie bez powodu nazywa się "Różami świętej Teresy".
W kościele znajdują się także zabytkowe organy. Instrument posiada około 1000 metalowych i drewnianych piszczałek. Prospekt jest drewniany, trójwiężyczkowy z ostrołukowymi arkadami. Poddany do renowacji w 2001 roku. W kościele znajduje się także chrzcielnica drewniana, typu kielichowego. Złożona jest na planie ośmioboku i nakryta pokrywą zwieńczoną krzyżem.
Ambona jest drewniana, złożona również na planie ośmioboku i wsparta na smukłym filarze.
W kruchcie umieszczono krucyfiks o wysokości 100 cm. Na krzyżu na nieco ugiętych ramionach widoczne jest rozpięte ciało Ukrzyżowanego o wyprostowanych nogach. W bocznym wejściu do kościoła także znajduje się podobny krucyfiks.
Świątynia posiada XIV stacji Drogi Krzyżowej w formie płaskorzeźb, ponadto w kościele znajdują się popiersia Bł. Michała Kozala i Św. Jana Pawła II.
Ołtarz soborowy tzw. stół mszalny i ambonka soborowa z fotelem są dziełem parafianina Antoniego Czajki (1918-1989), rzeźbiarza ludowego z Gorzupi. Na frontowej ścianie ołtarza znajduje się Baranek Boży na księdze Ewangelii (symbol ofiary Eucharystycznej) oraz od 2015 roku znajdujący się wcześniej na przedniej ścianie ambonki rzeźba pelikana jako symbol Chrystusa karmiącego swą krwią wiernych.
Na ambonce w miejsce poprzedniej rzeźby została wykonana nowa przedstawiająca Ducha Świętego zstępującego na otwartą księgę Ewangeliarza. Pozostały tablice z dziesięciorgiem przykazań oraz rzeźbę węża na krzyżu.
W prezbiterium kościoła znajdują się malowidła czterech ewangelistów wraz z symbolami:
- Św. Mateusz - Anioł - oznaczający Jego Boskie wcielenie
- Św. Łukasz - Wół - oznaczający Jego ofiarę na Golgocie
- Św. Marek - Lew - oznaczający Jego zmartwychwstanie
- Św. Jan - Orzeł - oznaczający Jego powrót do Ojca
Symbole wyobrażające poszczególnych ewangelistów wywodzą się ze starotestamentowej wizji Ezechiela. Mają one przypominać tajemnice Chrystusa.
Okna świątyni wypełnione są witrażami Św. Józefa, Św. Judy Tadeusza, Św. Wojciecha, Św. Izydora, Św. Anny, Św. Floriana, a nad wyjściem głównym - Ducha Świętego. Pozostałe witraże posiadają symbole religijne i ornamenty roślinne. W kościele znajdują się także cztery konfesjonały, siedem stylowych żyrandoli oraz przed ołtarzem głównym dwie lampki z wiecznym płomieniem.
Ściany świątyni pierwotnie posiadały piękną polichromię, jednak w czasie II wojny światowej, kiedy kościół zamknięto i zamieniono go na magazyn, uległy zniszczeniu i zostały zamalowane.
Od 2015 roku zostają one przywracane przez zespół doświadczonych konserwatorów dzieł sztuki z Ostrowa Wielkopolskiego. Z wieży kościoła codziennie rano, w południe i o dziewiątej wieczorem rozlegają się kuranty, wygrywające melodie m. in. "Chwalcie łąki umajone".
W parafii znajduje się około 21 krzyży i 9 figur. Przy kościele stoi kapliczka w stylu nie odbiegającym od architektury kościoła. Ustawiono w niej stuletnią figurę Matki Bożej. Pierwotnie figura ta usytuowana była na kolumnie. Na terenie kościoła w 1996 roku ustawiono drewniany krzyż upamiętniający dobroczyńców kościoła kobierskiego. Był to Marcin Młynarz, zesłaniec na Syberię i jego żona Marianna z Żurawskich, stracona w okrutny sposób na swoich włościach w 1862 roku przez pruskich zaborców.
Obok kościoła postawiony został dom przedpogrzebowy, który zbudowano w stylu nie odbiegającym od architektury świątyni. Przy wejściu głównym do kościoła z prawej strony postawiono drewniany krzyż z napisem: "Zbaw Duszę Swoją", a z lewej strony w 2004 roku postawiono marmurowy krzyż z napisem: "Chrystusowi Królowi Chwała i Dziękczynienie za wielki pontyfikat Jana Pawła II (1978-2005)". Na krzyżu w 2007 roku umieszczono medalion z podobizną Ojca Świętego.
Na terenie przykościelnym zachowała się także szachulcowa organistówka z 2 poł. XIX w. Obecnie jest to dom katolicki oraz mieszkanie księży przechodzących na emeryturę. Teren kościoła ogrodzony został starym murem z końca XIX wieku.
Wokół kościoła w 2008 roku umieszczono i poświęcono nową, kamienną Drogę Krzyżową, będącą pamiątką rekolekcji i nawiedzenia Obrazu Jezusa Miłosiernego. Budynek kościoła kobierskiego ponadto na stałe jest podświetlony. Plebanię zbudowano w XIX wieku a kronikę parafialną założono w 1965 roku.